Als je rouwt om wat er niet is

Als de zee

Het komt op onverwachte momenten. Het is een beetje als de zee, het komt in golven. Er zijn dagen dat ik er niet eens mee bezig ben. Dat ik zo vol ben met alle zorgafspraken en de normale zorg, dat ik geen tijd heb om erbij stil te staan. Toch zijn er ook momenten dat het me ineens overvalt, alsof het een golf is die me overspoelt: Rouw bij levend verlies. Een golf die me meeneemt naar verdriet en rouw om wat er niet is.

Triggers

Het kan getriggerd worden door een simpele vraag als ‘Wat gaan jullie dit weekend doen’? Het is een vraag uit oprechte interesse, maar het confronteert mij altijd met het feit dat mensen ervan uitgaan dat je in het weekend ‘iets leuks’ kan doen. In ons geval zit ons zoontje (vrijwel) altijd zo erg vol van een week school, dat iets plannen in het weekend iets zeldzaams is. En als we al iets plannen dan is het: vertrouwd, voorspelbaar, iets wat we vaker gedaan hebben.. en altijd afgebakend qua tijd. Het is een manier van leven, plannen en vooruit denken waar ik aan gewend ben. Een afspraak plannen vraagt van ons dan ook altijd een stuk mentale inspanning: inschatten of iets op die bewuste dag kan, hoe de rest van de week er uit ziet / heeft gezien en of er nog ruimte is voor een extra afspraak. En dat niet 1x, maar herhaaldelijk, vrijwel elke dag.

Elke vakantie weer

Het wordt ook elke vakantie weer getriggerd. Dit hangt sterk samen met mijn eigen verlangens en persoonlijkheid. Ik groeide op in een gezin waar veel gereisd werd. Reizen is voor mij pure vrijheid. Gevoel van geluk. En laat reizen nu net iets zijn wat moeilijk gaat. De autorit alleen al is (nog?) heel lastig.

Als ik hoor wat andere mensen tijdens vakanties gaan doen: naar de zon, lange autorit naar zuid Frankrijk of Italië, met het vliegtuig naar Griekenland (ik noem maar wat dingen). Dan overvalt het me… Dat verlangen er ook op uit te willen gaan, maar dat elke keer weg moeten stoppen, omdat het simpelweg niet gaat.

Het is het feit dat alles in ons leven draait om de zorg voor onze jongste. We rekening houden met wat hij aan kan (weinig) en ons hele leven daarom heen is ingericht. Terwijl ons verlangen om even te ontspannen, even alle vaste patronen en structuur en alle zorg even los te laten, net zo groot als dat van ieder ander is, misschien zelfs nog wel groter.

Dankbaar

Ik ga niet dagelijks huilend door het leven. Ik durf zelfs te zeggen dat ik een dankbaar mens ben en ontzettend veel heb om dankbaar voor te zijn. Rouw is ook geen ondankbaarheid. Rouw is verdriet durven voelen voor dat wat er (nu) niet is en waarvan je ook niet weet of het ooit gaat komen. Rouw en dankbaarheid kunnen dus prima naast elkaar bestaan. Ben jij wel eens verdrietig over hoe je leven draait om de zorg voor je kind? Weet dan dat je niet de enige bent.

Mocht dit onderwerp herkenbaar voor je zijn en wil je er meer over lezen en weten hoe je dit een plekje in je leven kan geven? Klik hier voor het e-book wat ik hierover schreef.